อยู่ดีๆก็เกิดคำถามขึ้นกับตัวเอง
เรากำลังทำอะไรอยู่?
เวลานั่งหน้าคอม เล่น Facebook...
รู้สึกเหงาๆ
เพื่อนๆ หลายคนหายไปเพราะภารกิจเรื่องงาน เรื่องเรียน ฯลฯ
จะเจอก็แต่คนที่ยังเรียนอยู่ กับพวกรุ่นน้องที่รู้จักอีกหลายๆ คน
เวลาออกไปสอนพิเศษ...
มองไปทางไหนก็เห็นแต่นักเรียน นักศึกษา
ไม่ก็พนักงานกินเงินเดือนที่มายืนโหนรถเมล์อยู่ข้างๆ กัน
มีใครเป็นเหมือนเราบ้างมั้ยนะ?
บางทีก็รู้สึกดีที่ตัวเองไม่ต้องไปอยู่ในกลุ่มคนเหล่านั้น
เทียบกับคนอื่น เราทั้งอิสระ ทั้งมีความสุขกว่า
ไม่ต้องไปอดทนฟังเจ้านายบ่น ฟังรุ่นพี่เหน็บแนม
หรือแข่งกับเพื่อนรุ่นเดียวกันในแผนก
แต่พอคิดถึงเรื่องเงิน ยังไงเราก็ได้น้อยกว่า แถมไม่มั่นคง
เงินทุกบาททุกสตางค์ขึ้นอยู่กับความรับผิดชอบของตัวเอง
ทำมากได้มาก ทำน้อยได้น้อย อู้เมื่อไหร่เงินก็หาย
แถมเงินที่ได้มาก็ต้องใช้จ่ายในครอบครัว ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเน็ต ฯลฯ
มีหลายคนบอก "หางานบริษัททำเถอะ"
เราก็ได้แต่ยิ้มแล้วหัวเราะแหะๆ
รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่ใช่ทาง (ว่ะ) ค่ะ
ถึงจะได้เงินเยอะกว่า แต่ถ้าไม่มีความสุข เราก็ไม่อยากทำ
ดูเหมือนเป็นคนมั่นใจในตัวเอง ทิฐิเยอะ เลือกงาน รักสบาย บลาๆๆ
ใช่ มันก็จริง
แต่เราก็ไม่อยากฝืนตัวเองนี่นา ทำไงได้
เพราะฉะนั้น ก็มีทางเดียว...
ตั้งใจทำงานตอนนี้ให้ดีที่สุด อย่าอู้ (ให้มากนัก)
พยายามฝึกฝนการแปลของตัวเองให้ดีขึ้นเรื่อยๆ
เพื่อสักวันจะได้เลื่อนขั้นจากนักแปลการ์ตูน
กลายเป็นนักแปลนวนิยาย หนังสือ ที่ให้ประโยชน์กับคนที่ (เผลอ) มาอ่าน
และเมื่อถึงวันนั้น
คุณภาพชีวิตของครอบครัว พ่อ แม่ น้อง และตัวเอง
ก็คงจะดีขึ้นกว่านี้
...แน่นอน...
นังแนน สู้โว้ยยยยย
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น